Οι Βαθμοί της Ιπποτικής Τεκτονικής πριν το Μέγα Συμβούλιο



Το Μέγα Συμβούλιο των Ιπποτών Τεκτόνων συνεστήθη στις 18 Ιουνίου 1923. Η δημιουργία του διαμορφώνει ένα σημαντικό τμήμα της τελικής διδασκαλίας που παραδίδεται σε έναν νεοχρισθέντα Ιππότη. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι η σχετιζόμενη ιστορία του με τα γεγονότα που οδηγούν στη σύσταση και τελική αυτονόμησή του.

Η γνωστή σήμερα ως Ιπποτική Τεκτονική έχει την καταγωγή της στους αρχαίους και διακριτά Ιρλανδικούς Βαθμούς του Ερυθρού Σταυρού. Αυτοί συμπεριλαμβάνουν τον Ερυθρό Σταυρό του Δανιήλ ή Διάβαση της Βαβυλώνος, Διάβαση του Ιορδάνου και το Βασιλικό Τάγμα. Σύμφωνα με τον J. McC. Allen στο βιβλίο του "The Evolution of Knight Masonry", η ύπαρξή τους υπαινίσσεται το 1723 από τον James Anderson, δυο χρόνια πριν από το σχηματισμό της Μεγάλης Στοάς της Ιρλανδίας. Αργότερα, το 1730, περιγράφονται κάπως πιο καθαρά από τον John Pennell, Γραμματέα της Μεγάλης Στοάς της Ιρλανδίας, στο έργο του "Masters Part".

Πολλοί θα είναι επίσης οικείοι με την αναφορά μιας ακολουθίας Τεκτόνων στο Youghal η οποία θίγεται στο "Faulkners Dublin Journal" την περίοδο μεταξύ 10 και 14 Ιανουαρίου 1744. Διηγείται την Τεκτονική ακολουθία της Στοάς 19 κατά την ημέρα εορτασμού του Αγίου Ιωάννου, στις 27 Δεκεμβρίου 1743. Διατυπώνεται εκεί ο ισχυρισμός από τον J. McC. Allen ότι Αξιωματικοί των Βαθμών του Ερυθρού Σταυρού συμμετείχαν πλήρως και ενεργά μαζί με εκείνους της Τέχνης και της Βασιλικής Αψίδος. Αυτό το γεγονός υποστηρίζεται επίσης από τον David Butler στο πιο πρόσφατα δημοσιευμένο βιβλίο "Three Hundred Years of Freemasonry in Youghal".

Σήμερα η Ιρλανδική Τεκτονική αποτελείται από τους Συμβολικούς Βαθμούς, τη Βασιλική Αψίδα και την Ιπποτική Τεκτονική κατά αντιστοιχία με το κτίσιμο του ναού, την επισκευή του και το κτίσιμο του δεύτερου από το Σολομώντα, τον Ιωσία και τον Ζοροβαβέλ. Τα διαθέσιμα στοιχεία υπονοούν ότι προ της σύστασης της Μεγάλης Στοάς της Ιρλανδίας το 1725, οι Βαθμοί του Ερυθρού Σταυρού διαμόρφωναν το τρίτο μέρος της Ιρλανδικής Ελευθεροτεκτονικής.

Με το σχηματισμό της Μεγάλης Στοάς της Ιρλανδίας, οι Συμβολικοί Βαθμοί, η Βασιλική Αψίδα και οι Βαθμοί του Ερυθρού Σταυρού περιήλθαν στην κηδεμονία της. Αυτή η διευθέτηση διήρκεσε μέχρι το 1806 όταν η Ελευθεροτεκτονική της Βασιλικής Αψίδας και οι Βαθμοί του Ερυθρού Σταυρού χρειάστηκε να βρουν καινούργια στέγη. Κατά το καιρό εκείνο, οι Βαθμοί του Ερυθρού Σταυρού τέθηκαν στη φροντίδα του Διοικητηρίου του Kilwinning. Ήταν κατά την περίοδο εκείνη που τα ονόματα των Βαθμών μετατράπηκαν από "Διάβαση της Βαβυλώνος", "Διάβαση του Ιορδάνου" και "Βασιλικό Τάγμα" σε "Ιππότης του Ξίφους", "Ιππότης της Ανατολής" και "Ιππότης της Ανατολής και της Δύσης". Περίπου τον ίδιο καιρό, το Kilwinning φαίνεται να εργαζόταν σε 2 είδη των Βαθμών που ασχολούνταν με την ίδια μυθική περίοδο, έναν Ιρλανδικό (τους Βαθμούς του Ερυθρού Σταυρού) και έναν δεύτερο του Γαλλικού Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Τυπικού με ονόματα παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται σήμερα.

Παρόλη αυτή τη φαινομενική σύγχυση, ο σχηματισμός του δεύτερου Ύπατου Μεγάλου Σκηνώματος (άμεσου προκατόχου του Μεγάλου Σκηνώματος) περιλάμβανε καθαρά τους Βαθμούς του Ερυθρού Σταυρού αλλά πλέον τους αποκαλούσε Ιππότη του Ξίφους κλπ. Θεωρούνταν επίσης ως οι "προηγούμενοι" Βαθμοί. Αυτό σήμαινε ότι προορίζονταν ως Βαθμοί έγκρισης για εκείνους που εξελίσσονταν σε Υψηλούς Ναΐτες Ιππότες.

Είχαν περάσει μόλις 10 έτη από την εγκαθίδρυση του δεύτερου Ύπατου Σκηνώματος όταν ερωτήματα ηγέρθησαν σχετικά με την προχριστιανική φύση αυτών των Βαθμών. Ο Αρχιδιάκονος Mant ζήτησε να οργανωθεί μια επιτροπή για να αναλογιστεί το ζήτημα, αλλά τίποτα περαιτέρω δε συνέβη. Δεκαπέντε έτη αργότερα, ο Μέγας Καγκελάριος, Sir Kt. DeBurgh, προχώρησε στην κίνηση να απαγορεύσει την απονομή των εν λόγω Βαθμών σε οποιοδήποτε Σκήνωμα Υψηλών Ναϊτών Ιπποτών και αργότερα το Ύπατο Μεγάλο Σκήνωμα αφαίρεσε την ικανότητα από τους Εντεταλμένους να απονέμουν αυτούς τους Βαθμούς.

Έπειτα συνεχίστηκαν οι προσπάθειες να αφαιρεθούν οι Βαθμοί του Ερυθρού Σταυρού από τα Διοικητήρια των Υψηλών Ναϊτών Ιπποτών, ενώ ταυτόχρονα κάποια μέλη ταξίδευαν ανά τη χώρα αναζητώντας εκείνους που εξακολουθούσαν να τους απονέμουν. Προφανώς υπήρχαν δυο διαφορετικές απόψεις για αυτή την ομάδα των Βαθμών, τη σχέση και το ρόλο τους στην Ιρλανδική Ελευθεροτεκτονική.

Είναι γνωστό ότι στο Δουβλίνο, ως αποτέλεσμα μιας διερεύνησης από το Μέγα Σκήνωμα, ότι το Διοικητήριο 245 και το Παλαιστίνη 153 απένεμαν τους Βαθμούς ενώ άλλοι το πραγματοποιούσαν διακεκομμένα. Η φύση της διερεύνησης προκάλεσε ανησυχία μεταξύ ορισμένων Ιπποτών στα Βόρεια Διοικητήρια οι οποίοι πρότειναν να αντιμετωπιστεί το θέμα και το 1901 απευθύνθηκαν στο ίδιο το Μέγα Σκήνωμα. Για κάποιο διάστημα αυτοί οι Βαθμοί δε θεωρούνταν απαραίτητοι για την προαγωγή σε Υψηλούς Ναΐτες Ιππότες και έτσι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το μέλλον τους ήταν προορισμένο να βρίσκεται σε μέρος διάφορο από εκείνο του Μεγάλου Σκηνώματος, αν ευρισκόταν και πουθενά.

Ήταν το 1922 όταν προτάθηκε ότι θα έπρεπε να δοθεί η "ύπατη και ανέλεγκτη" επιστασία τους σε ένα Μέγα Συμβούλιο των Βαθμών του Ερυθρού Σταυρού και να συσταθεί από το Μέγα Σκήνωμα. Διορίστηκαν 23 μέλη από εννέα Διοικητήρια, όλα πρεσβύτερα μέλη του Μεγάλου Σκηνώματος και όλα διαθέτοντα τους Βαθμούς του Ερυθρού Σταυρού, με αποτέλεσμα το Μέγα Συμβούλιο να συσταθεί στις 18 Ιουνίου του 1923. Κατά ενδιαφέροντα τρόπο, και κάπως σε αντίθεση με την δεδηλωμένη πρόθεση, το Μέγα Σκήνωμα διατήρησε τον έλεγχο. Μαζί με τη δημιουργία του Μεγάλου Συμβουλίου υπήρξε και εκείνη της Επιτροπής Προνομίων, η δημιουργία της οποίας καθορίστηκε από το Μέγα Σκήνωμα ώστε να λειτουργήσει πρακτικά ως Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων. Αργότερα διατυπώθηκε ένα αίτημα στο Μέγα Σκήνωμα, εμπνευσμένο από το Cyrus Council 29, να επιτραπεί σε έναν αριθμό εκπροσώπων από τα Συμβούλια να εκλέγεται στην Επιτροπή Προνομίων. Το αποτέλεσμα ήταν μια πρόσκληση προς τα Συμβούλια να αναλάβουν πλήρως τη διοίκηση. Λιγότερο γνωστό στους περισσότερους είναι το γεγονός ότι μόλις το Μάιο του 1944 κατέστη το Μέγα Συμβούλιο κυρίαρχο σώμα και η Επιτροπή Προνομίων αντικαταστάθηκε από την Επιτροπή Γενικών Υποθέσεων. Τα υπόλοιπα αποτελούν ιστορία, η οποία όμως συνεχίζει να εξελίσσεται.

Συμπερασματικά, αν δε γνωρίζατε από πριν την ιστορία των Βαθμών του Ερυθρού Σταυρού και πως μετατράπηκαν στην Ιπποτική Τεκτονική του σήμερα, θα άλλαζε η γνώση αυτή την προοπτική σας για τη θέση και το ρόλο τους εντός της Ιρλανδικής Ελευθεροτεκτονικής; Θα μπορούσε η ιστορία του Τάγματος όπως παραδίδεται στον νεοχρισθέντα Ιππότη Τέκτονα να επεκταθεί ώστε να συμπεριλαμβάνει λίγες περισσότερες λεπτομέρειες; Θα παρείχε μια ολοένα μεγαλύτερη αξιοπιστία σε μια σειρά Βαθμών που κάποτε θεωρούνταν απαραίτητοι για την προαγωγή, αλλά για λόγους κάπως ασαφείς, εξέπεσαν της ευνοίας και σχεδόν εξαφανίστηκαν μέχρι την τελική τους διάσωση; Όπως ανακάλυψα, αφού μελέτησα αυτήν την ιστορία, μας αφήνονται πολλά για να αναλογιστούμε.

E. Sir Kt. Paul Kenny
Babylon Council No. 6

The Trowel Issue Sixteen January 2015 


The Degrees of Knight Masonry before Grand Council